Kraai

Crow, die opnieuw een zijden hoed over zijn witte masker heeft gedrukt. In de steegjes van een stad die overloopt van tandwielen en stoom zet hij zijn jachten voort, met stilte nog altijd als zijn wapen bij voorkeur. Over de heer die verdwijnt met zijn opdracht in een koperen koffer in plaats van een doodskist, fluisteren de mensen naar verluidt opnieuw dezelfde woorden: Een boze geest heeft ons een bezoek gebracht.

De Kraai die alleen door de ruïnes zwerft kent geen woorden en geen aarzeling. Heeft ze haar zinnen eenmaal op een prooi gezet, dan achtervolgt ze die meedogenloos - zelfs door een muur van ijzer - tot hij eindelijk valt.